Người phụ nữ khoác khăn đen đứng cạnh khung cửa sổ đóng hờ, đọc một lá thư; quanh cô là bức tường gạch và nền đá.
Hình ảnh cùng thời. Almeida Júnior, “Saudade” (Nỗi nhớ), 1899. Tranh của một họa sĩ Brazil cùng thời và cùng đất nước với Machado; không phải minh họa cho truyện này.Almeida Júnior, 1899, “Saudade” (Longing), Pinacoteca do Estado de São Paulo. Public domain (artist died 1899). Wikimedia Commons. Nguồn

Machado de Assis · Português · ≈ 3 phút đọc

Um Apólogo

Cây kim và cuộn chỉ cãi nhau xem ai quan trọng hơn, trong lúc một chiếc áo dạ hội đang được may cho buổi khiêu vũ của bà nam tước.

Trong phòng may của một cô thợ, cây kim mắng sợi chỉ làm bộ làm tịch, và sợi chỉ cãi lại. Machado de Assis dựng cuộc cãi vã ấy thành một ngụ ngôn dài vài trang, để người đọc tự quyết xem nó thực sự nói về điều gì.

Um Apólogo · original Portuguese, Laemmert 1896

Ấn bản: Português

Nguyên tác đã được đối chiếu với nguồn được dẫn. Đây chưa phải ấn bản phê bình được chứng nhận độc lập.

Văn bản nguồn

Các đoạn văn · 22

Era uma vez uma agulha, que disse a um novello de linha:

— Porque está você com esse ar, toda cheia de si, toda enrolada, para fingir que vale alguma cousa neste mundo?

— Deixe-me, senhora.

— Que a deixe? Que a deixe, por que? Porque lhe digo que está com um ar insupportavel? Repito que sim, e fallarei sempre que me der na cabeça.

— Que cabeça, senhora? A senhora não é alfinete, é agulha. Agulha não tem cabeça. Que lhe importa o meu ar? Cada qual tem o ar que Deus lhe deu. Importe-se com a sua vida e deixe a dos outros.

— Mas você é orgulhosa.

— E' boa! Porque coso. Então os vestidos e enfeites de nossa ama, quem é que os cose, senão eu?

— Você? Esta agora é melhor. Você é que os cose? Você ignora que quem os cose sou eu, e muito eu?

— Você fura o panno, nada mais; eu é que coso, prendo um pedaço ao outro, dou feição aos babados...

— Sim, mas que vale isso? Eu é que furo o panno, vou adiante, puxando por você, que vem atraz, obedecendo ao que eu faço e mando...

— Tambem os batedores vão adiante do imperador.

— Não digo isso. Mas a verdade é que você faz um papel subalterno, indo adiante; vai só mostrando o caminho, vai fazendo o trabalho obscuro e infimo. Eu é que prendo, ligo, ajunto...

Estavam nisto, quando a costureira chegou á casa da baroneza. Não sei se disse que isto se passava em casa de uma baroneza, que tinha a modista ao pé de si, para não andar atraz d'ella. Chegou a costureira, pegou do panno, pegou da agulha, pegou da linha, enfiou a linha na agulha, e entrou a coser. Uma e outra iam andando orgulhosas, pelo panno adiante, que era a melhor das sedas, entre os dedos da costureira, ageis como os galgos de Diana — para dar a isto uma côr poetica. E dizia a agulha:

— Então, senhora linha, ainda teima no que dizia ha pouco? Não repara que esta distincta costureira só se importa commigo; eu é que vou aqui entre os dedos d'ella, unidinha a elles, furando abaixo e acima...

A linha não respondia nada; ia andando. Buraco aberto pela agulha era logo enchido por ella, silenciosa e activa, como quem sabe o que faz, e não está para ouvir palavras loucas. A agulha, vendo que ella não lhe dava resposta, calou-se tambem, e foi andando. E era tudo silencio na saleta de costura; não se ouvia mais que o plic-plic-plic-plic da agulha no panno. Cahindo o sol, a costureira dobrou a costura, para o dia seguinte; continuou ainda nesse e no outro, até que no quarto acabou a obra, e ficou esperando o baile.

Veiu a noite do baile, e a baroneza vestiu-se. A costureira, que a ajudou a vestir-se, levava a agulha espetada no corpinho, para dar algum ponto necessario. E emquanto compunha o vestido da bella dama, e puxava a um lado ou outro, arregaçava d'aqui ou d'alli, alisando, abotoando, acolchetando, a linha, para mofar da agulha, perguntou-lhe:

— Ora agora, diga-me, quem é que vae ao baile, no corpo da baroneza, fazendo parte do vestido e da elegancia? Quem é que vae dançar com ministros e diplomatas, emquanto você volta para a caixinha da costureira, antes de ir para o balaio das mucamas? Vamos, diga lá.

Parece que a agulha não disse nada; mas um alfinete, de cabeça grande e não menor experiencia, murmurou á pobre agulha: — Anda, apprende, tola. Canças-te em abrir caminho para ella e ella é que vai gozar da vida, emquanto ahi ficas na caixinha de costura. Faze como eu, que não abro caminho para ninguem. Onde me espetam, fico.

Contei esta historia a um professor de melancolia, que me disse, abanando a cabeça: — Tambem eu tenho servido de agulha a muita linha ordinaria!